โรงเรียนวัดรางเสน่ห์นครจันทร์

หมู่ที่ 3 ตำบลท่าเคย อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี 70180

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

080 251 8955

พังพอน วิเศษ

พังพอน วิเศษ

พังพอน

 

พังพอน วิเศษ ตอบแทนคุณ ความเดิมจากตอนที่แล้วหลังจากที่เจ้าชายจะจับพังพอนตัวที่มีขนสีทองสวยงามใส่ถุงผ้า มันก็ได้ส่งสายตาอ้อนวอนให้กับเจ้าชาย เจ้าชายเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้จงปล่อยมันไปในที่สุด เจ้าพังพอนแสนงามกลับหันมามองเจ้าชาย คล้ายจะสำนึกบุญคุณของพระองค์จากนั้นมันก็วิ่งหายเข้าไปในป่าจากนั้นขบวนของเจ้าชายกลับมาถึงในวังราชา และราชินีก็กริ้วมากที่ไม่มีใครหาพังพอนได้เลยสักตัวยิ่งได้ยินว่าเจ้าชายหาพังพอนได้แต่เลือกที่จะปล่อยมันไปแทนที่จะนำกลับมาแล้วปรุงเป็นอาหารให้พระราชินีนั้นก็ยิ่งทำให้พระราชาโมโห

โดยเฉพาะเวลาเห็นราชินีร้องไห้ค่ำครวญ เพราะไม่ได้กินเนื้อพังพอน พระราชาก็ยิ่งโมโหหนัก ตรัสสั่งให้นำเจ้าชายไปขังคุกเพื่อรอการลงโทษ โดยไม่รู้เลยว่าราชินีองค์ใหม่ดีใจแค่ไหนที่ได้ยินคำสั่งนั้น เจ้าชายถูกนำตัวไปคุมขังไว้ แต่ก็มีหัวหน้าทหารนายหนึ่งที่ได้รับคำสั่งจากราชินีองค์เก่าให้มาปล่อยเจ้าชาย และนำของมีค่ามาให้เจ้าชายพกพายามหลบหนีออกจากเมืองเมื่ออกจากเมืองมาแล้วเจ้าชายก็เดินผ่านป่าพักค้างแรมในป่าแล้วเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าเขตเมือง อีกเมืองหนึ่ง เจ้าชายก็แวะหาซื้อเสบียงหมายจะออกเดินทางต่อ ในระหว่างที่เจ้าชายกำลังซื้อของอยู่นั้นเอง ก็มีเด็กหนุ่มน้อยคนหนึ่งเข้ามาหาเจ้าชาย และขอติดตามรับใช้เจ้าชาย “ให้ข้าติดตามท่านไปด้วยเถิดข้าช่วยท่านได้ทุกอย่างขอเพียงค่าจ้างเป็นอาหารเล็กน้อยเท่านั้น ท่านไม่ต้องให้เงินค่าจ้างก็ได้”

หนุ่มน้อยอ้อนวอน และบอกว่าตนเองเป็นคนไร้ญาติขาดมิตรไม่มีพ่อแม่พี่น้องที่ไหนเจ้าชายฟังก็สงสาร เลยให้เด็กหนุ่มออกเดินทางไปด้วยเจ้าชายและ หนุ่มรับใช้เดินทางต่อกันไปจนกระทั่งถึงอีกเมืองซึ่งเมืองนี้ออกจะแปลกกว่าเมืองอื่นๆ เพราะไม่มีความครึกครื้นอะไร ผู้คนที่เดินอยู่ในตลาดก็เหมือนจะเร่งรีบกันไปเสียหมดพอเริ่มบ่ายคล้อยตลาดก็ปิด

บ้านช่องแต่ละหลังก็ปิดประตูหน้าต่างกันอย่างแน่นหนา เจ้าชายกับเด็กรับใช้อาศัยไปพักศาลาร้างริมตลาด ในใจก็มีแต่ความสงสัยว่าเหตุใดเมืองทั้งเมืองถึงเงียบเชียบเช่นนี้แต่ค่ำคืนนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช้าวันต่อมาทหารได้มาติดป้ายประกาศที่ในตลาด เพื่อตามหาผู้กล้าเพื่อจะให้ออกเดินทางไปพร้อมเจ้าหญิง เจ้าชายสงสัยว่าเจ้าหญิงจะเสด็จไปไหนจึงไปถามพ่อค้าในตลาดก็ได้ความว่า ทุกเดือนจะต้องมีการนำพาหญิงสาวไปสังเวยให้กับปีศาจตนหนึ่งในถ้ำกลางป่าลึก ตอนแรกพระราชาก็ไม่สนใจเพราะสั่งให้ทหารมาจับลูกหลานชาวบ้านไปชาวบ้านในตลาดจึงได้รีบปิดบ้านกันตั้งแต่หัววัน แล้วก็พากันปิดบังซ้อนเร้นลูกสาว หรือหลานสาวของตัวเองจน

กระทั่งไม่มีหญิงสาวคนไหนเหลือแล้วพระราชาเลยต้องเอาลูกสาวตนเองไปสังเวยแบบนี้ “นี้ถ้าเพราะไม่ต้องเอาตัวเจ้าหญิงไปให้ปีศาจกิน พระราชาคงไม่ยอมให้ทหารออกมาประกาศ หาคนเดินทางไปกับเจ้าหญิงหรอก” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยความคับแค้นใจ “นี้คงหวังจะให้ไปปราบเจ้าปีศาจด้วยละมั่ง” ชาวบ้านอีกคนเอ่ยขึ้น เจ้าชายได้ฟังแล้วยังได้ตัดสินใจอะไร เด็กรับใช้ก็รีบบอกให้เจ้าชายรีบไปขานอาสารับงานนี้ เพราะเชื่อว่าเจ้าชายจะปราบปีศาจได้ เจ้าชายคิดแล้วก็เห็นด้วย เพราะอย่างน้อยๆ

นอกจากจะได้ช่วยเจ้าหญิงแล้วยังทำให้ชาวบ้านไม่ต้องเดือดร้อน ส่งลูกสาวของตนไปสังเวยปีศาจอีก เจ้าชายตัดสินใจเดินเข้าไปในพระราชวัง แล้วแจ้งความประสงค์กับทหาร ว่าจะขออาสาเดินทางไปกับเจ้าหญิง แต่เขาไม่ได้บอกความจริงว่าตนเองเป็นเจ้าชาย ราชาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีปรีดาเป็นอันมาก เพราะคิดว่าเจ้าหญิงจะรอดชีวิต และไม่ต้องเป็นอาหารสังเวยเจ้าปีศาจแล้ว เมื่อถึงวันเดินทาง ราชาก็สั่งให้มีขบวนไปส่งเจ้าหญิง กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่อาสามากับเจ้าหญิงขบวนมาส่งถึงชายป่าแล้วก็กลับไป

ส่วนเด็กรับใช้ของเจ้าชายก็บอกว่าตัวเองจะลอบตามไปทีหลังเจ้าชายนำเจ้าหญิงออกเดินทางต่อ ระหว่างนั้นก็ได้พูดคุยทำความรู้จักกัน จนชอบในอัธยาศัยของกันและกัน ทั้ง 2 เดินทางกันมาจนถึงกลางป่าลึก และมีถ้ำใหญ่อยู่หน้าภูเขาหน้าปากถ้ำนั้นวังเวงน่ากลัวมาก เจ้าชายจะอาสาเดินนำหน้าเสียเอง แต่เจ้าหญิงบอกว่าถ้าทำอย่างนั้นเจ้าปีศาจจะรู้ตัวนางจึงขอเดินนำหน้าด้วยตัวเองเจ้าหญิงเดินทางไปในถ้าที่มืดสลัวนั้นด้วยความกล้าหาญโดยมีเจ้าชายลอบตามหลังมาเมื่อเดินทางมาถึงกลางโถงถ้ำใหญ่ที่มีแสงว่างเจิดจ้า กลางโถงถ้ำนั้นมีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และบนแท่นนั้นมีงูยักษ์นอนขดตัวชูคอแลบลิ้นอยู่อย่างหน้ากลัวเพียงแค่ได้เห็นเจ้างูยักษ์เจ้าหญิงก็นิ่งอึ้งตกตะลึงไปจนทำอะไรไม่ถูกนางยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้นในขณะที่เจ้างูยักษ์เลื้อยลงมาจากแท่นแล้วมาหานางอย่างเชื่องช้า เจ้าชายร้องตะโกนบอกให้เจ้าหญิงวิงหนีแต่นางไม่ได้ยินงูยักษ์เลื้อยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เจ้าชายจึงรีบวิ่งเข้าไปแล้วเตรียมจะชักดาบออกมาฟันทะว่าในจังหวะนั้นเองก็ปรากฏ

แสงสีทองขึ้นพุ่งเข้ามาขว้างหน้าเจ้าชาย และงูร้ายเอาไว้มันคือพังพอนตัวใหญ่ยักษ์มันกระโดดเข้าใส่งูใหญ่ แล้วต่อสู้กันอย่างดุเดือดเจ้าชายรีบพาตัวเจ้าหญิงมาหลบอยู่หลังก้อนหินคอยแอบมองการต่อสู้นั้นจนกระทั่งพังพอนยักษ์สีทองฆ่างูยักษ์จนได้ เจ้าชายรีบออกมาเอ่ยขอบใจพังพอนที่เข้ามาช่วยเขา และเจ้าหญิง พังพอนยักษ์ก็ค่อยๆ กลายร่างกลับมาเป็นเด็กหนุ่มรับใช้เจ้าชายนั้นเอง “เป็นเจ้าเองหรือ” เจ้าชายแปลกพระทัยมากที่เด็กรับใช้ของพระองค์ก็คือพังพอนสีทองตัวใหญ่ยักษ์ “ใช่ข้าเองเจ้าชาย และข้าก็คือพังพอนตัวที่พระองค์ปล่อยข้าเป็นอิสระเมื่อก่อนหน้านี้เอง”

เด็กหนุ่มเล่าความออกไปแล้วเจ้าชายก็จำได้แล้ว ว่าตนเคยช่วยพังพอนเอาไว้หนึ่งตัว “ตอนนี้พระองค์พาเจ้าหญิงกลับคืนสู่วังแล้วเดินทางกลับไปยังเมืองของพระองค์เถิดกระหม่อมจะกลับไปช่วยพระองค์ปราบราชินีผู้ชั่วร้ายคนนั้น” หนุ่มน้อยเอ่ยบอกกับเจ้าชายเจ้าชายจึงพาเจ้าหญิงกลับวังแต่ก่อนที่เขาจะเดินทางกลับบ้านเมืองของตนเองเพื่อไปปราบราชินีใจร้าย พระราชาเมืองนี้ก็ได้ยกเจ้าหญิงให้เป็นเจ้าสาวของเจ้าชาย

เมื่อทำการอภิเษกสมรถเสร็จเจ้าชายก็รีบออกเดินทางไปหนุ่มน้อยพังพอน วิเศษเจ้าชายกลับมาถึงบ้านเมืองของตนก็พบว่าชาวบ้านกำลังเดือดร้อนกันอย่างหนักทุกคนต่างต้องออกไปช่วยกันตามหาพังพอนมาให้ราชินีเสวยเจ้าชายรีบเดินทางเข้าพระราชวัง และปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าพระบิดาของพระองค์ และราชินีองค์ใหม่โดยมีเด็กหนุ่มติดตามมาด้วย เมื่ออยู่กลางท้องพระโรงหนุ่มน้อยก็กลับมากลายร่างเป็นพังพอนตัวใหญ่แล้วกระโจนเข้าใส่บัลลังก์ที่ราชินีประทับอยู่ราชินีกลายร่างกลับมาเป็นงูตัวใหญ่เข้าต่อสู้ฟาดฟันกับพังพอนพระราชาเห็นแบบนั้นก็ตกใจกลัวมาก

เจ้าชายรีบมาพาตัวพระบิดาหลบออกมาจากการต่อสู้นั้น แล้วได้อธิบายให้ราชาพังว่าแท้จริงแล้วราชินีองค์ใหม่คืองูร้ายแปลงตัวมานั้นเอง ที่นางชอบเสวยพังพอนนั้น เพราะพังพอนคือศัตรูของงูนางจึงคิดจะกำจัดให้หมดราชาเสียพระทัยมาก ที่หลงเชื่อความสวยงาม และคำพูดหวานหูของนางงูร้ายแปลงกาย เมื่อพังพอนยักษ์จัดการปราบราชินีงูร้ายได้สำเร็จ พระราชาก็สั่งให้นำร่างงูนี้ไปเผาทิ้งเสีย และได้กลับไปคืนดีกับราชินีองค์เดิมผู้ที่ซึ่งเป็นพระมารดาของเจ้าชายนั้นเอง เมื่อหมดเหตุการณ์เลวร้าย พังพอวิเศษก็กลายร่างเป็นหนุ่มน้อย และกราบลาพระราชา ราชินี และเจ้าชายกลับไปอยู่อาศัยในป่าเหมือนเดิม ส่วนเจ้าชายก็ออกเดินทางไปรับเจ้าหญิงมาอยู่ด้วยกันที่เมืองของพระองค์

อ่านเพิ่มเติม ตื่นตูมโควิดมากเกินไป